Instrukcja obsługi

Zakładka Projekt

W zakładce Projekt powstaje oferta. Po lewej wybierasz materiał i plik, na środku widzisz rysunek detalu, a po prawej masz klienta i tabelę pozycji wyceny. Zwykle pracujesz w tej kolejności: wybierasz materiał, wczytujesz detal, sprawdzasz cenę i dodajesz go do wyceny, a na końcu zapisujesz PDF.

Materiał i plik

Zacznij od materiału: kliknij pole Materiał i wybierz pozycję z bazy materiałów. Program musi go znać, zanim wczyta plik, bo od materiału zależy, jakie pliki przyjmie. Przy blasze wczytasz DXF albo DWG, a przy rurze lub profilu STEP albo IGES. Obok wybierasz Gaz, którym tniesz, ponieważ od niego zależy koszt gazu w cenie cięcia.

Potem kliknij Wczytaj plik. Możesz zaznaczyć jeden plik albo kilka naraz, a przy kilku otworzy się import seryjny. Jeśli blachę albo profil przywozi klient, włącz Materiał powierzony. Koszt materiału wynosi wtedy zero, a cięcie, przebicia, gięcie, spawanie i malowanie liczą się normalnie. Przy włączonym materiale powierzonym program przyjmie każdy z obsługiwanych formatów.

Przycisk Nesting pojawia się dopiero wtedy, gdy w integracjach wskażesz program MP Nesting. Więcej o nim przeczytasz niżej. Przycisk Piła taśmowa wycenia cięcie rur i profili bez rysunku (opis w dziale Piła taśmowa).

STP CV rozwija detal z blachy zapisany w pliku STEP na płaski kontur, który program wycenia jak zwykły DXF. Najpierw wybierz materiał z grupy blach, bo przy rurze lub profilu program odmówi i podpowie, żeby taki plik wczytać przyciskiem Wczytaj plik. Program sam czyta grubość z modelu i rozwija gięcia według DIN 6935, bez FreeCAD. W oknie podglądu po lewej obracasz model 3D, a po prawej widzisz rozwinięcie z wymiarami, liczbą gięć i otworów oraz długością cięcia. Pole Dodaj linie gięcia do wyceny przenosi osie gięć jako linie gięcia z ceną. Detal trafia do wyceny dopiero po kliknięciu Wczytaj do wyceny. Gdy grubość w modelu różni się od grubości wybranego materiału, program ostrzeże Cię w uwagach pod podglądem.

Gdy w pliku STEP jest złożenie z kilku brył, STP CV otworzy okno złożenia, w którym każdy detal to osobna pozycja wyceny. Jednakowe bryły program łączy w jedną pozycję z liczbą sztuk, a detale lustrzane wycenia osobno, z dopiskiem „lustro detalu N”. W tabeli widzisz grubość, rozwinięcie, gięcia, otwory i długość cięcia każdego detalu. Przycisk Podgląd w wierszu (albo dwuklik) pokazuje ten detal i jego rozwinięcie. Pod tabelą wybierasz materiał osobno dla każdej grubości blachy i wpisujesz Ilość kompletów, więc ilość pozycji to liczba sztuk w złożeniu razy liczba kompletów. Podgląd złożenia 3D pokazuje całość, a wybrany detal podświetla na czerwono. Ikona oka przy detalu na liście ukrywa go na podglądzie, co przydaje się, gdy część detali jest schowana w środku złożenia. Bryły, które nie są blachą, program pomija i wypisuje pod tabelą. Po kliknięciu Dodaj do wyceny każdy zaznaczony detal dostaje własny plik DXF w folderze klienta, dlatego klient musi być wtedy wybrany.

Narzędzia edycji

Zanim policzysz cenę, popraw na rysunku to, co ma do niej wejść. Narzędzia działają pojedynczo: włączenie jednego wyłącza poprzednie.

Gięcie dodaje linie gięcia. W oknie wybierasz Zaznacz linię (kliknięta krawędź detalu staje się linią gięcia) albo Rysuj linię (przeciągasz myszą od początku do końca). Zaznaczone pole Usuń zaznaczone linie z planu cięcia pilnuje, żeby linia gięcia nie liczyła się jednocześnie jako cięcie. Każde gięcie dostaje cenę z cennika giętarki, dobraną według długości linii i grubości blachy.
Spawanie działa podobnie, ale najpierw wybierasz rodzaj spawania z bazy. Wszystkie linie, które potem narysujesz albo zaznaczysz, dostaną ten rodzaj, a koszt zależy od długości spoiny.
Usługi otwiera listę z kartoteki usług, np. gratowanie albo gwintowanie. Wybrana usługa trafia do tabeli jako osobna pozycja wyceny z własną ilością i ceną, więc nie zmienia ceny detalu.
Skaluj poprawia rysunek narysowany w innej skali niż detal. Wpisz proporcję, np. 1:2, a program przeliczy według niej długość cięcia i powierzchnię. Przy 1:2 odcinek 10 mm na rysunku oznacza 20 mm w detalu, więc długość cięcia rośnie dwukrotnie, a przy 2:1 maleje o połowę.
Linijka mierzy odcinek: pierwszy klik zaczepia pomiar, drugi go kończy, a wynik pokazuje długość oraz różnicę w X i Y. Prawy przycisk myszy kasuje pomiar. Linijką szybko sprawdzisz, czy rysunek ma właściwą skalę.
Punkty wpaleń pozwala zaznaczyć na rysunku miejsca, w których laser przebija blachę. Pole Przebić od razu przyjmuje liczbę zaznaczonych punktów, a od niej zależy koszt przebić. Przycisk Ukryj punkty wpaleń po prawej chowa kropki na podglądzie i nie zmienia liczby przebić.
Usuń geometrię wyłącza z liczenia linie, których laser nie tnie, np. ramkę rysunku albo opis, żeby nie podnosiły długości cięcia.
Cofnij i Przywróć cofają lub powtarzają ostatnie poprawki rysunku. Pozycji dodanych już do wyceny nie ruszają.
Wyśrodkuj widok ustawia cały detal na środku podglądu.
Pole konturu to narzędzie pomiarowe. Po najechaniu kursorem na obrys albo otwór program pokazuje jego pole w mm², promień zastępczy i lokalny promień łuku, od którego zależy prędkość cięcia. Na cenę to narzędzie nie wpływa.
Symulacja prowadzi kropkę lasera po konturze i pokazuje bieżącą prędkość cięcia oraz czas, który upłynął, na tle całego czasu cięcia. Działa tylko na rysunku 2D, a przycisk STOP ją zatrzymuje.
Edycja 3D otwiera bryłę z pliku STEP lub IGES na pełnym ekranie (więcej w dziale Pliki 3D).

Parametry wyceny

Ilość sztuk to liczba jednakowych detali w pozycji. Przebić program odczytuje z rysunku, ale możesz wpisać własną liczbę, gdy wiesz, że wpaleń będzie więcej albo mniej.

Tryb pola decyduje, ile blachy program policzy do kosztu materiału. Prostokąt to arkusz opisany na detalu, razem z pustymi narożnikami. Kwadrat bierze dłuższy bok detalu jako bok kwadratu. Powierzchnia rzeczywista liczy sam kształt, bez pustych pól wokół. Im większe pole, tym wyższy koszt materiału.

Pokaż powierzchnię rysuje to pole na podglądzie, więc widzisz, za jaką blachę płaci klient. Podświetl zaznaczone wyróżnia linie, które wchodzą do długości cięcia.

Niżej jest Wybór geometrii: po lewej warstwy rysunku, po prawej typy linii. Zostaw włączone tylko to, co laser naprawdę tnie, bo wymiary, opisy czy linie pomocnicze program doliczyłby do długości cięcia i cena wyszłaby za wysoka. Przyciski Wszystkie i Żadna zaznaczają albo czyszczą całą listę. Jeśli gięcie dodajesz narzędziem Gięcie, wyłącz też warstwę z liniami gięcia, żeby ta sama kreska nie weszła do ceny dwa razy.

Podgląd detalu

Na środku okna widzisz rysunek razem z dodanymi liniami gięcia, spoinami i punktami wpaleń. Gdy nie widać całego detalu, kliknij Wyśrodkuj widok.

Jeśli wymiary na podglądzie są dwa razy za duże albo za małe, rysunek ma inną skalę niż detal. Włącz wtedy Skaluj i wpisz proporcję, zanim policzysz cenę, bo od skali zależy zarówno długość cięcia, jak i powierzchnia blachy.

Wyniki kalkulacji

Po kliknięciu Oblicz wynik pojawia się w trzech częściach. W części DETAL widzisz długość cięcia, wymiary, powierzchnię i czas cięcia. W części KOSZTY są koszty materiału, cięcia, gięcia, spawania i malowania. PODSUMOWANIE pokazuje koszt produkcji, pole Rabat na detal (%) i cenę, która trafi na ofertę. Obok ceny program pokazuje marżę, a czerwony napis oznacza brak marży albo stratę.

Nad kosztami są przełączniki kosztów operacyjnych. Zielony przełącznik oznacza, że dany koszt wchodzi do ceny, a wyłączony, że program go pomija:

KOPC — koszt operacyjny cięcia laserem, czyli przygotowanie maszyny do zlecenia;
KOPG — koszt operacyjny gięcia, czyli przygotowanie giętarki (widoczny, gdy detal ma linie gięcia);
KPN — przezbrojenie narzędzi do gięcia;
KOPS — przygotowanie stanowiska spawalniczego (widoczny, gdy detal ma spoiny);
KM — malowanie. Po kliknięciu wybierasz rodzaj z bazy malowania. Przy blasze program liczy obie strony i krawędzie, chyba że w stawkach włączysz Malowanie jednostronne (bez brzegów). Przy rurze z piły liczy obwód koła razy długość, a przy profilu obwód prostokąta razy długość.

KOPC, KOPG, KPN i KOPS program dolicza raz do pozycji, niezależnie od liczby sztuk. Skąd biorą się kwoty, wyjaśnia dział Obliczanie kosztów.

Pod podsumowaniem widzisz sumę wszystkich pozycji i pole Rabat na wycenę (%), które obniża całą ofertę oprócz kosztu wysyłki. Gdy wpiszesz rabat, na ekranie i na PDF widać sumę przed rabatem, kwotę rabatu i sumę po rabacie. Przycisk Raport przy podsumowaniu otwiera raport techniczny.

Klient i akcje

Kliknij Wybierz i wskaż firmę z kartoteki klientów. Klienta ustaw przed dodawaniem detali, bo program zapisuje pliki pozycji w jego folderze. Ikona folderu otwiera ten folder w Eksploratorze i zakłada go, jeśli jeszcze nie istnieje.

W karcie Akcje Oblicz liczy cenę bieżącego detalu, a Dodaj do wyceny dopisuje go do tabeli jako nową pozycję. Przycisk Auto włącza tryb automatyczny: po każdej zmianie parametrów detalu program sam przelicza cenę, a gdy edytujesz pozycję wczytaną z tabeli, od razu zapisuje w niej zmiany. Nowej pozycji Auto nie doda, więc do tego zawsze klikasz Dodaj do wyceny.

Tabela pozycji

W tabeli po prawej zbierają się pozycje oferty: plik, materiał, grubość, ilość, cena jednostkowa, wartość i rabat. Kolumny KOPC, KOPG, KPN, KOPS i KM pokazują, które koszty operacyjne weszły do pozycji, i można je przełączać bezpośrednio w tabeli. Czerwony trójkąt przy numerze oznacza brak marży albo stratę.

Kliknięcie wiersza wczytuje pozycję z powrotem do podglądu. Po poprawkach kliknij Zapisz zmiany pozycji, a program nadpisze ją nowym rysunkiem, materiałem, ilością i ceną. Przycisk działa tylko przy pozycji wczytanej z pliku CAD. Wysyłkę i usługi poprawiasz bezpośrednio w tabeli.

Menu Zapisz/Wczytaj/Dodaj zawiera:

Zapisz wycenę do pliku i Wczytaj wycenę z pliku — zapis całej wyceny w pliku .wyc.zip, żeby wrócić do niej później. Przed wczytaniem program pyta, bo plik zastąpi bieżącą listę pozycji.
Dodaj pozycję ręcznie — dopisuje pustą linię bez rysunku. Opis, materiał, ilość i cenę wpisujesz bezpośrednio w tabeli.
Dodaj koszt wysyłki — otwiera okno wysyłki z kwotą wyliczoną według kosztów wysyłki. Gdy wysyłka w stawkach jest wyłączona, program dodaje pozycję „Wysyłka” z ceną do wpisania.
Dodaj usługę — to samo co przycisk Usługi: osobna pozycja z ceną z cennika usług.

Wyczyść całą wycenę usuwa wszystkie pozycje i bieżący detal razem z jego ustawieniami. Wybrany klient zostaje.

Gotową ofertę zapisujesz z menu Zapisz pliki:

Zapisz pliki — tworzy PDF oferty i plik wyceny .wyc.zip w nowym folderze z numerem oferty, w folderze klienta. Jeśli w danych firmy ustawisz Folder 2, trafi tam kopia PDF. Przed zapisem program może zapytać o koszt wysyłki, a potem pokazuje okno z szablonem wydruku i polem Nazwa zapisanej wyceny. Nazwa jest już wpisana automatycznie (np. „Wycena_Firma_2026-10-17_14-05”), ale możesz ją zmienić, a program sprawdzi, czy taka wycena nie istnieje już w folderze klienta albo w Folderze 2. Zapis zużywa kolejny numer oferty i czyści tabelę pozycji.
Podgląd PDF — otwiera PDF bieżącej wyceny w przeglądarce plików PDF, z aktywnym szablonem wydruku. Program niczego nie zapisuje w folderze klienta, nie zużywa numeru oferty i nie czyści tabeli, więc możesz sprawdzić wydruk przed właściwym zapisem.
Zapisz pliki i wyślij e-mail — zapisuje pliki jak wyżej, a potem otwiera okno wiadomości z zapisanym PDF w załączniku.
Wyślij e-mail — wysyła ofertę bez zapisywania plików u klienta. PDF powstaje tylko jako załącznik, a tabela pozycji zostaje bez zmian.

Obie opcje z e-mailem wymagają skonfigurowanej poczty w danych firmy. Temat i treść wiadomości pochodzą z szablonu e-mail, a wygląd PDF z układu PDF.

Raport techniczny

Przycisk Raport otwiera zestawienie dla Ciebie, nie dla klienta. Pokazuje, z czego wyszła cena całej wyceny, w zakładkach: Podsumowanie, Pozycje, Materiał, Cięcie laser, Piła taśmowa, Gięcie, Spawanie i Malowanie. Po nestingu zakładka Materiał porównuje powierzchnię z wyceny z powierzchnią po ułożeniu detali na arkuszu. Przycisk Kopiuj do schowka kopiuje treść raportu.

Piła taśmowa

Przycisk Piła taśmowa w karcie Materiał i plik wycenia cięcie rury albo profilu, gdy nie masz rysunku. W oknie dodajesz odcinki: dla każdego wybierasz rurę lub profil z bazy rur i profili, długość, liczbę sztuk i kąt cięcia. W jednej wycenie możesz więc mieć różne materiały. Program układa odcinki na długości sztangi zapisanej w bazie i pokazuje, ile zostanie odpadu.

W tym samym oknie ustawiasz, ile rur tniesz w jednym suwie, czy doliczyć odpad do odcinków, czy materiał jest powierzony i czy doliczyć KOPP — koszt operacyjny. Stawki maszyny, operatora, taśmy i szerokość rzazu ustawiasz w stawkach piły. Malowanie takiej rury włączasz potem przyciskiem KM przy pozycji.

Drukuj rozkrój daje kartę dla produkcji: materiał, liczbę sztang, listę odcinków, plan cięcia i resztki. W oknie drukowania możesz też zapisać ją jako PDF. Rozkrój zapisuje się razem z pozycją wyceny. Gdy zaznaczysz taką pozycję, przycisk Piła — rozkrój pozycji otworzy go ponownie, a zapis podmieni jej pozycje. Program pamięta też ostatni rozkrój i proponuje jego przywrócenie.

Nesting

Gdy wiele detali ma leżeć na wspólnej blasze, ułóż je w programie MP Nesting. Przycisk Nesting wysyła do niego pozycje blach z wyceny razem z materiałem, grubością i poprawioną geometrią. Pozycje rur, profili i linie bez rysunku program pomija.

Po powrocie z nestingu LaserCalc pokazuje okno Min. arkusz po ułożeniu, w którym porównuje powierzchnię z wyceny z powierzchnią arkusza po ułożeniu, osobno dla każdego materiału i grubości. Po kliknięciu Zastosuj program dzieli powierzchnię arkusza między pozycje według ich udziału i przelicza koszt materiału oraz wagę. Cięcie, gięcie, spawanie i malowanie zostają bez zmian.

Uwaga. Tryb pola liczy blachę dla jednego detalu, przed ułożeniem. Wynik nestingu warto stosować dopiero wtedy, gdy kilka detali naprawdę idzie na wspólny arkusz.

Pliki 3D

Rury i profile z plików STEP albo IGES LaserCalc wycenia sam. Rozpoznaje przekrój, np. profil 80×40×3 albo rurę Ø42,4, i zaznacza cięcie po zewnętrznej stronie ścianki: oba końce i otwory. Edycja 3D otwiera bryłę na pełnym ekranie, gdzie sprawdzisz i poprawisz cięte odcinki, gięcia, spoiny i wpalenia, a także zmierzysz odległość linijką. Esc zamyka ten widok. Blachę z pliku STEP rozwijasz przyciskiem STP CV.

Gdy w pliku jest kilka profili, np. rama, program pokazuje listę detali i proponuje rozbicie ich na osobne pozycje. Każda pozycja ma wtedy własną długość, cięcie i wpalenia, a jednakowe detale program łączy w jedną pozycję. Ilość to liczba sztuk w złożeniu razy liczba kompletów. Gdy przekroje są różne, przed dodaniem wybierasz materiał z bazy dla każdego z nich.

Import seryjny

Gdy w Wczytaj plik zaznaczysz kilka rysunków, otworzy się okno Import seryjny. Dla każdego pliku ustawiasz blachę, tryb powierzchni i malowanie. Żeby nie powtarzać tego w każdym wierszu, wybierz ustawienie na górze i kliknij Do wszystkich. Pojedyncze wiersze możesz potem zmienić, jeśli część zlecenia jest z innego materiału.

Wczytaj do wyceny liczy pliki i dodaje je jako pozycje, a Anuluj zamyka okno bez zmian. Rodzaje malowania pochodzą z bazy malowania, a opcja „Bez malowania” zostawia pozycję bez malowania. Jeśli wybranego rodzaju zabraknie w bazie, pozycja zostanie dodana bez malowania, więc po imporcie sprawdź kolumnę KM w tabeli.